Wat een domper... Het is niet wat we er met ons allen van verwacht hadden. De grond in de wijk schijnt te verzakken waardoor het huis ook is verzakt. We wisten dat de fundering slecht was maar het is dus echt erg. De enige oplossing is het hele gebouw slopen en opnieuw bouwen. En eigenlijk is dat geen optie. We hebben nu woonruimte nodig...
De tijd begint te dringen. Zo langzamerhand kan alleen een wonder uitkomst bieden. Peter en ik hebben de hele gemeente gevraagd om met ons mee te bidden voor een goede en betaalbare woonruimte. We merken hierin dat we de gemeente echt ook nodig hebben. Maandagavond in Doetinchem werd de nadruk nog eens gelegd op het lichaam van Christus. Hoe we elkaar nodig hebben.
Het bemoedigt ook te weten dat er mensen voor ons bidden. Dat wij er niet alleen voor staan. We ervaren dit ook op dit moment heel sterk.
Het e-mailverkeer met Curacao is vanavond erg intensief. De makelaar had een woning in zijn portefeuille waarvan hij dacht dat het wel bij ons zou passen. Wat denk je... het is eigenlijk mijn droomhuis.
Ik had het al één of twee weken terug gezien. Alleen... de prijs. Slik, dat kunnen we vast niet betalen. Peter toen de link toegestuurd. Meer zo van, mochten we toch definitief blijven en besluiten ons huis hier te verkopen dan zou ik wel in zo'n soort huis willen wonen...
En nu bengeld het huis dus heel verleidelijk voor onze neus... Eerst maar een gesprek met de bank. Kijken wat mogelijk is.
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten